Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
Levensfeiten in proza & poëzie
De dingen van het leven zijn de bouwstenen van ons, mensen.
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Niets menselijks is mij vreemd. Alles wat met ons te maken heeft, is voor mij de moeite van beschouwen en beschrijven waard.



Mijn Profiel

boddevin
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Kort dagwoord: Liefde, alleen ...
27 augustus 2015 20:14

Kort dagwoord: Brood uit de hemel
27 augustus 2015 19:33

Kort dagwoord Gelijkenissen
28 juli 2015 17:03

Kort dagwoord De Zaaier
28 juli 2015 16:42

Witte en zwarte koeien
05 januari 2015 11:30




Fotoboeken


Zo'n mooi moment (7)
_
_






Weblog Vrienden





Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door redone om 12:06
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door redone om 12:05
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door redone om 12:04
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door redone om 12:04
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door redone om 12:03
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door redone om 12:03
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door redone om 12:02
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door redone om 12:02
_
Nieuwe Reactie geplaatst





_

Andere artikelen



Naar de trein


Ik weet nog hoe die iemand heet

Iemand van het verjaardagsgezelschap zegt: ‘Kom op, je moet gaan. De trein wacht op niemand, dat weet je toch.’ Die iemand brengt me weg, maar hij kan het station niet vinden.


‘Waar is het station? roep ik tegen een vrouw, half uit het autoraampje hangend. ’Tweede bocht links en dan rechtsaf, maar die straat mag je met de wagen niet in, het is eenrichtingsverkeer.’ Tegen alle verkeer in rijden we toch die straat in. De overtreding wordt beloond doordat we pal voor de stationsdeur kunnen stoppen.

‘We laten de wagen staan,’ zegt die iemand, ik weet nog altijd niet hoe hij heet, ‘dat kreng loopt toch op zijn laatste benen.’ We haasten ons trap op, trap af. We komen in een wirwar van oude gangen. Nergens een bord met vertrektijden, nergens verwijsborden.

Dan horen we een trein boven ons. We snellen naar boven en daar rijdt de trein langzaam weg. De machinist zwaait naar ons, terwijl hij met zijn andere hand een vette haring in zijn wijde mond steekt. Dan drukt hij zo hard op de claxon dat ik wakker word van een fikse donderslag.

Frans Boddeke 28 juli 2013




Geplaatst op 28 juli 2013 12:51 en 538 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Agaaths-weblog.1  
28 jul 2013 12:55
:grin: :grin:Leuke droom, li gr agaath